یادداشت های در رختخوااب

عصر جمعه و مونا زندی

simplenotes — Sat, 21 Jul 2007 15:34:41 GMT

بعله عصر جمعه بود و ما دلتنگ شده بودیم. همانجا تصمیم گرفتم به علت دلتنگی ام فکر کنم و سعی کنم بفهمم چه چیزی باعث شده تا من احساس خوبی نداشته باشم. چند چیز به ذهنم آمد. یکی خوابی بود که دیشب دیده بودم، دیگری خوابی بود که پریشب دیده بودم و آخری این موبایل لعنتی بود. ابتدا به این آخری می پردازم.

دراز کشیده بودم در رختخواب و موبایل هم توی دستم بود. به این فکر افتادم که انسان ها بعد از آفرینش موبایل تنهاتر شده اند. لیست دوستانم را مرور می کردم و با ناراحتی به یاد می آوردم که دیشب که پنجشنبه بود و امروز که جمعه است کسی بهم زنگ نزده تا مرا برای صرف عدس پلو یا شرب خمر یا دیدن فیلم یا هر بهانه کوچک دیگری به خانه اش دعوت کند. داشتم فکر می کردم دورانی که فناوری کامیونیکیشن به داخل جیب یا دست من نفوذ نکرده نبود، احساس تنهایی کمتری می کردم ولی الان چی! کاملا دردسترسم (وان هاندرد پرسنت اویلبل) ولی کسی نیست که زحمت فشار دادن چند دکمه و تقبل هزینه ای اندک را برای خوشحال کردن من بر خود هموار کند. به قدیم ها فکر می کردم که تلفن ثابت هم نداشتیم ولی بعداز ظهر جمعه می دیدی در باز شد و دوستی خسته از نشستن (یا ایستاندن) در اتوبوس های شرکت واحد با روزنامه ای در کیف و پاکت سیگاری در جیب وارد می شد. (ضمن این که ریسک نبودن تو در خانه را نیز به جان خریده بود) بعد یکی از این جملات نغز توی ذهنم شروع کرد به خاموش و روشن شدن: "راهی که به خانه دوست می رسد هیچگاه طولانی نیست". بعد هم یاد عباس کیارستمی افتادم و فیلم خانه دوست کجاست.

دوست داشتم یکی زنگ بزند و بپرسد که چه مرگت است و چرا این تز لعنتی را جمع و جور نمی کنی برود (و بروی) پی کارش (کارت). که من بگویم تنهایی دست و دلم نمی رود روی این موضوع مسخره کار کنم و نیاز دارم یکی بالاسرم باشد و مجبورم کند. یکی که وخامت اوضاعم را هر لحظه بهم گوشزد کند و باعث شود تا این آدرنالین و سایر هورمونهای لعنتی ترشح شوند و تکانی به این مردار در رختخواب افتاده دهند.

اینجا بود که یاد خوابی که پریشب دیده بودم افتادم.

من طی این دو سه سال خواب استاد راهنمای پروژه ام را زیاد دیده ام. (در واقع تعداد مواردی که من در خواب ایشان را زیارت کرده ام تقریبن دو یا سه برابر موارد حقیقی است) همیشه هم بنده خدا در خواب به من امیدواری می داد و می گفت که سخت نگیر بشین جمع و جورش کن! نگران نباش! غصه نخور! الکی سخت می گیری! چیزی نشده که! از این حرفها. ولی وقتی حضرت استاد را در خواب پریشبم ملاقات کردم از همون لحظه اول و بعد از دیدن قیافه خشمگین و عرقکرده اش فهمیدم که اون ممه رو لولو برد و اداره تامین خواب سیستم روانی بنده دیگر قرار نیست مکانیزم های آرامش دهنده و تسکین بخشش را ادامه دهد. استادم ( که همیشه صورتش را دو تیغه می کند) یه ته ریش راننده کامیونی گذاشته بود و یه تی شرت بی حلقه پوشیده بود. صورتش سیاه و عرقکرده بود و اخمها توی هم. به محض دیدن من گفت به به! چه عجب! معلوم هست شما این 4 ماه کجا بودید؟ انگار نمی خواهید دفاع کنید؟ خلاصه شروع کرد به توپیدن به من که این چه وضعشه و خیلی بی انضباطی و اصلن کار نکردی و از این حرفها. من هم زبونم گرفته بود و داشتم تته پته می کردم. یه دفعه ای و ناخودآگاه از زبونم پرید که استاد من ایران نبودم و افغانستان بودم. اونجا توی سازمان ملل کار می کردم. حالا این دروغ (یا شاید هم آرزو) از کجای ضمیر ناخودآگاه من آمد بیرون بماند. یعد استاد توی چشمهای من نگاه کرد و با خشم داد زد: "سازمان ملل بودی؟ با کدوم دکترا؟" فهمیدم که استاد مچم رو گرفته. یادم افتاد که ای احمق این چه دروغی بود که گفتی. معلوم بود که می فهمه. آخه تو که دکترا نداری (انگار که واقعن تا دکترا نداشته باشی نمی تونی توی سازمان ملل کار کنی) اومدم دروغم رو راس و ریس کنم. می خواستم بگم من اونجا کار داوطلبانه می کردم. بدبختی این بود که توی اون لحظه نه اصطلاح والانتیر به ذهنم می رسید نه همین واژه "داوطلبانه". شروع کردم به اینکه من اونجا چیز بودم. کار چیز می کردم. و همینطور تته پته می کردم و دنبال کلمه والانتیر می گشتم تا این که تونستم خودم رو از خواب بکشم بیرون و بیدار شم.

ادامه دارد...

welcome

simplenotes — Thu, 19 Jul 2007 05:59:18 GMT

دوره زندگی این بلاگ به دو دسته تقسیم میشه: قبل از سر زدن اولیس و بعد از سر زدن اولیس

دسته گل محمدی به لاگ ما خوش آمدی

پدر خوانده

simplenotes — Mon, 16 Jul 2007 06:53:42 GMT

مایکل: پدرم با هیچ مرد قدرتمند دیگه‌ای فرق نداشت، هر آدمی با هر قدرتی، مثل رئیس جمهور یا سناتور.

کی آدامز: می‌دونی چقدر احمقانه حرف می‌زنی مایکل؟ رئیس جمهورا و سناتورا آدم نمی‌کشن.

مایکل: اوه! چه کسی آدم نمیکشه کی؟

مایکل: اگه مسئله مهمی توی این زندگی وجود داشته باشه، اگه تاریخ چیزی بهمون یاد داده باشه، اینه که میتونی هرکسی را بکشی.

قیصر

simplenotes — Mon, 16 Jul 2007 06:50:07 GMT

قیصر : تو چرا این ریختی شدی؟ کی زدتت؟

میتی: قصه اش درازه.

قیصر : کجا؟

میتی : هیجی بابا، من بودم، حاجی نصرت، رضا پونصد، علی فرصت، آره و اینا خیلی بودیم، کریم آقامون هم بود.

قیصر : کریم؟! کدوم کریم؟

میتی : کریم آبمنگل، میشناسیش؟ آره؟ از ما نه, ازاونا آره، که بریم دواخوری. تو نمیری به موت قسم اصن ما تو نخش نبودیم، آره نه گاز دنده دم هتل کوهپایهٔ دربند اومدیم پایین، یکی چپ یکی راست یکی بالا یکی پایین عرق و آبجو جوش رو تخت نشسته بودیم داشتیم می‌خوردیم. اولی رو رفتیم بالا، به سلامتی رفقا، لولِ لول شدیم، دومی رو رفتیم بالا به سلامتی جمع، پاتیل پاتیل شدیم؛ سومی رو اومدیم بریم بالا آشیخ علی نامرد ساقی شد. گفت بریم بالا، مام رفتیم بالا. گفت به سلامتی میتی؛ تو نمیری به موت قسم خیلی تو لب شدم؛ این جیب نه اون جیب نه تو جیب ساعتی ضامن‌دار اومد بیرون رفتم اومدم دیدم کسی نیست همه خوابیدن، پریدم تو هتل اومدم دمه کوچه مهران اومدم پایین دیدم یه سره هیکل میزونیه,این جوریه, زد بهم افتادم تو جوب، گفتم هته ته! گفت اه! باز یکی گذاشت تو گوشم، گفتم نامرداش؛ دومی رو از اولی قایم‌تر زد، دستمو کردم تو جیبم که برمو بیام دیدم کتکو رو خوردم حالا ما به همه گفتیم زدیم، شمام بگین زده، آره، خوبیت نداره. واردی که!

my favorites: Memento

simplenotes — Mon, 16 Jul 2007 06:38:18 GMT

Memento

Leonard:Memory can change the shape of a room; it can change the color of a car. And memories can be distorted. They're just an interpretation, they're not a record, and they're irrelevant if you have the facts.

Leonard: I have to believe in a world outside my own mind. I have to believe that my actions still have meaning, even if I can't remember them. I have to believe that when my eyes are closed, the world's still there. Do I believe the world's still there? Is it still out there?... Yeah. We all need mirrors to remind ourselves who we are. I'm no different... Now... where was I?

Leonard: The world doesn't just disappear when you close your eyes. Does it?

Teddy: So you lie to yourself to be happy. There's nothing wrong with that. We all do it.

Teddy:You don't want the truth. You make up your own truth.

Natalie: Get rid of Dodd for me. Kill him. I'll pay you.

Leonard Shelby: Are you crazy? I'm not gonna kill someone for money.

Natalie: What then? Love? What would you kill for? You'd kill for your wife, wouldn't you?

Leonard Shelby: That's different!

Natalie: Not to me, I wasn't fucking married to her!

Teddy: You don't know who you are anymore.

Leonard Shelby: Of course I do. I'm Leonard Shelby. I'm from San Francisco.

Teddy: No, that's who you were. Maybe it's time you started investigating yourself.

Leonard Shelby: There are things you know for sure.

Natalie: Such as?

Leonard Shelby: I know what that's going to sound like when I knock on it. I know that's what going to feel like when I pick it up. See? Certainties. It's the kind of memory that you take for granted.

my favorites-One Flew Over the Cuckoo's Nest

simplenotes — Mon, 16 Jul 2007 06:16:18 GMT

One Flew Over the Cuckoo's Nest

[The inmates are playing cards and betting with cigarettes]

Martini: [rips a cigarette in half] I bet a nickel.

McMurphy: Dime's the limit, Martini.

Martini: I bet a dime. [Puts the two halves onto the table]]

McMurphy: This is not a dime, Martini. This is a dime. [shows a whole cigarette]

McMurphy: If you break it in half, you don't get two nickels, you get shit. Try and smoke it. You understand?

McMurphy: You fooled 'em, Chief! You fooled 'em. You fooled 'em all. Goddamn. What are we doin' here Chief? Huh? What's us two guys doin' in this fuckin' place? Let's get out of here. Out! Chief Bromden: Canada.

McMurphy: Canada. I'll be there before these son-of-a-bitches know what hit 'em. Listen to Randall on this one.

Harding: I'm not just talking about my wife, I'm talking about my life, I can't seem to get that through to you. I'm not just talking about one person, I'm talking about everybody. I'm talking about form. I'm talking about content. I'm talking about interrelationships. I'm talking about God, the devil, Hell, Heaven! Do you understand... Finally?

Taber: Play the game Harding, play the game.....

Bancini: I'm Tired

McMurphy: [to Martini] You're not an idiot. Huh! You're not a goddamn looney now, boy. You're a fisherman!

McMurphy: [to Billy] You're just a young kid. What are you doin' here? You oughta be out in a convertible, why... bird-doggin' chicks and bangin' beaver. What are ya doin' here, for Christ's sake? What's funny about that? Jesus, I mean, you guys do nothin' but complain about how you can't stand it in this place here and then you haven't got the guts just to walk out!

McMurphy: How about it? You creeps, you lunatics, mental defectives? Let's hear it for Bull Goose Randall back in action... You ding-a-lings. The Mental Defective League, in formation.

my favorites-Taxi Driver

simplenotes — Mon, 16 Jul 2007 05:57:18 GMT

Taxi Driver

He's a lonely forgotten man desperate to prove that he's alive.

Travis: May 10th. Thank God for the rain which has helped wash away the garbage and trash off the sidewalks. I'm workin' long hours now, six in the afternoon to six in the morning. Sometimes even eight in the morning, six days a week. Sometimes seven days a week. It's a long hustle but it keeps me real busy.

Travis: Loneliness has followed me my whole life. Everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There's no escape. I'm God's lonely man.

Passenger: [to Travis] You see the woman in the window? ...I want you to see that woman, because that's my wife. But that's not my apartment. I'm gonna, I'm gonna kill her. There's nothing else. I'm gonna kill her. What do you think of that? Hmm? I said 'What do you think of that?' Don't answer. You don't have to answer everything. I'm gonna kill her with a .44 Magnum pistol. Did you ever see what a .44 Magnum pistol can do to a woman's face? I mean it'll fuckin' destroy it. Just blow her right apart. That's what it can do to her face. I know, I know you must think that I'm, you know... You must think I'm pretty sick or somethin', you know, you must think I'm pretty sick. Right? You must think I'm pretty sick? Hmm? Right? I'll betcha, I'll betcha you really think I'm sick right? You think I'm sick? You think I'm sick? You don't have to answer that. I'm payin' for the ride. You don't have to answer that.

Travis: I can't sleep nights.

Personnel Officer: There's porno theatres for that.

Travis: I know. I tried that.

Personnel Officer: So whaddaya do now?

Travis: I ride around nights mostly. Subways, buses. Figure you know, I'm gonna do that, I might as well get paid for it.

Personnel Officer: Wanna work uptown nights - South Bronx, Harlem?

Travis: I'll work any time, anywhere.

Personnel Officer: Will ya work Jewish holidays?

Travis: Any time, anywhere.

Personnel Officer: All right. Let me see your chauffeur's license. How's your driving record?Travis: It's clean, it's real clean like my conscience...

Travis: I know what you mean. I've got the same problems. I gotta get organized. Oh little things, like my apartment, my possessions. I should get one of those signs that says 'One of these days I'm gonna get organizized.'

Betsy: You mean 'organized'?

Travis: Organiziezed. Organiziezed - it's a joke. O-R-G-A-N-E-Z-I-E-Z-D.

Betsy: Oh, you mean 'Organizized'. Like those little signs they have in offices that say "Thimk".

Palantine: What is the one thing about this country that bugs you the most?

Travis: Well. [He thinks] Whatever it is, you should clean up this city here, because this city here is like an open sewer you know. It's full of filth and scum. And sometimes I can hardly take it. Whatever-whoever becomes the President should just [Travis honks the horn] really clean it up. You know what I mean? Sometimes I go out and I smell it, I get headaches it's so bad, you know...They just never go away you know...It's like...I think that the President should just clean up this whole mess here. You should just flush it right down the fuckin' toilet.

Iris: Who's a 'killer'?

Travis: That guy Sport's a killer. That's who's a killer.

Iris: Sport never killed nobody.

Travis: He killed someone.

Iris: He's a Libra.

Travis: He's a what?

Iris: I'm a Libra too. That's why we get along so well.

Travis: Well, I mean, I, you know, I didn't know that you, you would feel that way about this movie. I don't know much about movies, but if I...

Betsy: Are these the only kind of movies you go to?

Travis: Well, yeah, I mean I come - this is not so bad.

Betsy: Taking me to a place like this is about as exciting to me as saying: 'Let's fuck.'

Travis: Uh. There are other places I can take you. There are plenty of other movies I can take you to. I don't know much about them but I could take you to other places...

Inferno

simplenotes — Mon, 16 Jul 2007 01:25:18 GMT

رسول اکرم:

مردی که زن حلالی را با مالی حلال به همسری بگیرد ولی مقصودش افتخار و ریاکاری و خودنمایی باشد، خداوند ذلت و خواریش را زیاد کند و به مقداری که از آن زن بهره برده است، او را بر لب گودال دوزخ نگه دارد و سپس در آنجا سرنگون شود.

فروع کافی، جلد ۵ ص ۳۳۲

نتیجه: سعی کنید مقدار زیادی از آن زن بهره ببرید تا مدت بیشتری لب گودال نگه داشته شوید و زودی سرنگونتان نکنند.

a requst

simplenotes — Sat, 14 Jul 2007 16:14:18 GMT

آتوسا جان!

نوكرتم !

اين آدرس رو لو نده!

ازت خواهش مي كنم!

I BEG YOU

باشه؟

قول مي دي؟

به موقعش به بچه ها مي گم.

باشه؟

معرفي

simplenotes — Sat, 14 Jul 2007 14:58:18 GMT

من در رختخواب هستم و اگر بلند شوم خواب از سرم مي‌پرد.
در رختخواب بد نيست.
در رختخواب سيگار كشيدنش به ندرت اتفاق مي افتاد.
در رختخواب كه غلت مي‌زند يك لگد هم نثار زنش مي كند تا شايد در چند دقيقه‌اي كه خرخر زنش قطع مي‌شود خواب به چشمانش بيايد.
در رختخواب برهنه كه مي‌شود زنش چندشش مي شود.
در رختخواب اهل عمل است.
در رختخواب، دختري را ديد كه وقتي مي‌خنديد اشك هايش سرازير مي‌شد.
وقتي كه شب مي‌شود در رختخواب نگراني اش بيشتر مي شود.
مادر در رختخواب افتاده بود و همه نگران بودند كه نكند پايش پيچ خورده باشد.
گريه كردن در رختخواب خيلي تصنعي است.
در رختخواب وقتي اولين بار طعم ديگري از زندگي را تجربه كرد تصميم گرفت رشته‌اش را عوض كند.
استراحت در رختخواب فرايندي آهسته و پيوسته است.
دبير پرورشي بهش مي‌گفت: در رختخواب با خودت بازي نكن.
تسلابخش‌ترين جمله‌ي عالم: در رختخواب من بخواب
مهربانانه‌ترين جمله‌ي عالم: در رختخواب من بيا تو بغلم
شريرانه‌ترين جمله‌ي عالم : در رختخواب بخواب